انتشارات روزنامه نگاری معاصر فصلنامه علوم خبری 2382-9788 14 4 2025 12 22 The Challenges Confronting Radio News within the Ecosystem of News Production and Distribution چالش‌های پیش روی خبر رادیو در زیست بوم تولید و انتشار خبر 1 21 244346 10.22034/lrsi.2026.507261.1334 FA مریم واحدی دانشجوی دکتری، دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران.. رایانامه: maryavahedi2018@gmail.com 0009-0000-9264-0459 داود نعمتی انارکی نویسنده مسئول، دانشیار، دانشکده ارتباطات و رسانه دانشگاه صداوسیما، تهران، ایران. رایانامه: nemati@iribu.ac.ir 0000-0002-1002-2807 نسیم مجیدی قهرودی استادیار، دانشکده علوم اجتماعی ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران. رایانامه: nas.majidi_ghahrodi@iauctb.ac.ir 0000-0003-3094-3897 Journal Article 2025 02 18 Objective: This study aimed to identify the challenges confronting radio within the media content production ecosystem. Methods: The research employed the Delphi technique. Participants comprised media and news experts selected based on their expertise, educational background, and professional experience. A purposive sampling method was applied, and after several refinement rounds, 26 experts participated in the final phase. This method is predominantly utilized in qualitative research to achieve group consensus on specialized issues. Results: The findings indicated that the primary challenges in radio news production and dissemination have evolved across several domains. Initially, the most critical challenges were a lack of impartiality and the production of outdated content. In subsequent stages, issues such as inducing excitement and stimulating audience engagement gained higher priority. Furthermore, traditional gatekeeping and organizational constraints—particularly increased censorship—were identified as major obstacles in the news production process. Additional progressively prominent challenges included the underutilization of citizen journalism capacities, a decline in the speed of event coverage, and a reduction in the diversity of news sources. In the domain of digital content production (broadband), key concerns were the ineffective use of digital platforms such as Telegram and Eitaa, along with weak content appeal for online audiences. In traditional broadcasting (terrestrial radio), significant barriers included reduced direct audience interaction, declining loyal listenership, and technical limitations such as dependence on radio wave propagation and coverage gaps in remote areas. Conclusions: The results suggest that to maintain its position within the media ecosystem, radio must adapt to digital transformations by increasing the speed of news dissemination, leveraging modern technologies, optimizing audience engagement, and employing innovative content production strategies. Failure to address these changes may lead to a decline in radio’s influence among contemporary audiences. هدف: این پژوهش با هدف شناسایی چالش‌های رادیو در زیست‌بوم تولید محتوای رسانه‌ای انجام شد. روش: روش پژوهش مبتنی بر تکنیک دلفی بود و جامعه هدف شامل خبرگان حوزه رسانه و خبر بود که بر اساس تخصص، تحصیلات و تجربه انتخاب شدند. نمونه‌گیری به صورت هدفمند انجام شد و پس از چندین مرحله پالایش، ۲۶ نفر در مرحله نهایی مشارکت داشتند. این روش به‌ویژه برای دستیابی به اجماع گروهی درباره مسائل تخصصی در پژوهش‌های کیفی مورد استفاده قرار می‌گیرد. یافته ها: یافته‌های پژوهش نشان داد که چالش‌های اصلی رادیو در تولید و انتشار اخبار در چندین حوزه تغییر کرده‌اند. در ابتدا، مهم‌ترین چالش‌ها شامل عدم رعایت بی‌طرفی و عدم تازگی محتوا بودند، اما در مراحل بعدی، چالش‌هایی مانند القای هیجان و تحریک مخاطب جایگاه بالاتری پیدا کردند. همچنین، مسئله دروازه‌بانی سنتی و محدودیت‌های سازمانی، به‌ویژه افزایش سانسور، به‌عنوان یکی از موانع اصلی در روند تولید اخبار شناسایی شد. علاوه بر این، عدم بهره‌گیری از ظرفیت‌های شهروند خبرنگار، کاهش سرعت در پوشش رویدادها و کاهش تنوع منابع خبری به مرور زمان به اولویت‌های مهم‌تری تبدیل شدند. در بخش تولید محتوای دیجیتال (برودبند)، عدم استفاده مؤثر از پلتفرم‌های دیجیتال مانند تلگرام و ایتا و ضعف در جذابیت محتوا برای فضای آنلاین از چالش‌های اساسی محسوب شدند. در حوزه پخش سنتی (برودکست)، کاهش تعامل مستقیم با مخاطبان، ریزش شنوندگان وفادار و محدودیت‌های فنی مانند وابستگی به امواج رادیویی و مشکلات پوشش‌دهی مناطق دورافتاده به‌عنوان موانع مهم شناسایی شدند. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که برای حفظ جایگاه رادیو در اکوسیستم رسانه‌ای، این رسانه باید با افزایش سرعت انتشار اخبار، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، بهینه‌سازی تعامل با مخاطبان و استفاده از شیوه‌های جدید تولید محتوا، خود را با تحولات فضای دیجیتال سازگار کند. عدم توجه به این تغییرات ممکن است منجر به کاهش نفوذ رادیو در میان مخاطبان امروزی شود.

https://www.mjourcom.ir/article_244346_83c5834e4e2410f22b0d568b13bc8b0d.pdf

انتشارات روزنامه نگاری معاصر فصلنامه علوم خبری 2382-9788 14 4 2025 12 22 Media Apology as a Means of Compensating Non-Pecuniary Damage in Iranian Law عذرخواهی در رسانه ها به عنوان روش جبران خسارت معنوی در حقوق ایران 22 39 244259 10.22034/lrsi.2026.503986.1317 FA ربیع الله قربانی دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، واحد خرم‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم‌آباد، ایران. رایانامه: ghorbani.rabi@gmail.com ابراهیم موسوی نویسنده مسئول، استادیار گروه حقوق خصوصی، واحد خرم‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم‌آباد، ایران. رایانامه: se.ebrahim.moosavi65@gmail.com جمشید میرزایی استادیار گروه حقوق خصوصی، واحد خرم‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم‌آباد، ایران. رایانامه: mirzaei1348@yahoo.com فیروز احمدی استادیار گروه حقوق خصوصی، واحد خرم‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم‌آباد، ایران. رایانامه: firoz.ahmady@gmail.com Journal Article 2025 02 01 Objective: This article examines media apology as a non-pecuniary remedy for moral and reputational harm within the framework of Iranian law. It contends that apology functions not merely as an ethical gesture but as a legal mechanism capable of restoring reputation, correcting public perception, and mitigating the continuing effects of media-inflicted harm. Methods: The research employs an analytical-doctrinal method, supplemented by a functional comparative approach. Iranian statutory provisions, selected judicial decisions, and legal scholarship pertaining to civil liability, defamation, digital media, and compelled apologies are assessed using the criteria of proportionality, effectiveness, visibility, and restorative value. Results: The findings indicate that Article 10 of the Civil Liability Act, together with Note 1 to Article 14 of the Criminal Procedure Code, furnishes a general legal basis for apology and the publication of judicial decisions. Nevertheless, these provisions fail to specify the form, target audience, duration, digital visibility, or enforcement mechanisms of media apologies. The Computer Crimes Act and the Act on Publication and Free Access to Information also offer useful yet incomplete capacities for reputation restoration. Conclusions: A legally effective media apology must be proportionate to the medium that caused the harm, directed at the same audience, sufficiently visible, and accompanied, where necessary, by the correction or removal of harmful content. The article proposes a structured model for digital media apology and advocates for legislative clarification, distinguishing apology, correction, right of reply, and publication of judgment as distinct non-pecuniary remedies. هدف: هدف این مقاله تحلیل عذرخواهی رسانه‌ای به عنوان یکی از شیوه‌های غیرمالی جبران خسارت معنوی در حقوق ایران است. مقاله نشان می‌دهد که عذرخواهی، صرفاً کنشی اخلاقی یا تشریفاتی نیست، بلکه می‌تواند در موارد لطمه به حیثیت، شهرت و اعتبار اجتماعی، کارکردی ترمیمی، اصلاحی و پیشگیرانه داشته باشد. روش پژوهش: پژوهش حاضر با روش تحلیلی ـ توصیفی و با رویکرد اسنادی انجام شده است. در این روش، مواد قانونی، رویه‌های قضایی منتشرشده، منابع فقهی و حقوقی و ادبیات تطبیقی درباره عذرخواهی اجباری، اعاده حیثیت و جبران غیرمالی خسارت معنوی بررسی شده‌اند. معیارهای تحلیل شامل تناسب رسانه، قابلیت مشاهده، دسترسی مخاطبان پیشین، صداقت یا کارکرد ترمیمی عذرخواهی و ضمانت اجرای امتناع از آن است. یافته‌ها: یافته‌ها بیانگر آن است که ماده ۱۰ قانون مسئولیت مدنی و تبصره ۱ ماده ۱۴ قانون آیین دادرسی کیفری، ظرفیت کلی الزام به عذرخواهی و درج حکم در رسانه را دارند؛ با این حال، این مقررات درباره شکل، متن، مدت انتشار، بستر دیجیتال و ضمانت اجرای عذرخواهی سکوت کرده‌اند. قانون جرائم رایانه‌ای و قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات نیز امکان اعاده حیثیت، تکذیب و توضیح را شناسایی کرده‌اند، اما میان تکذیب، حق پاسخ، انتشار حکم و عذرخواهی تفکیک نظام‌مند برقرار نکرده‌اند. نتیجه‌گیری: عذرخواهی رسانه‌ای زمانی مؤثر است که با رسانه ایجادکننده زیان، دامنه مخاطبان، شدت لطمه و آثار باقی‌مانده در فضای دیجیتال متناسب باشد. بنابراین، لازم است در قانون مسئولیت مدنی یا آیین دادرسی کیفری، الگوی مشخصی برای عذرخواهی رسانه‌ای، به‌ویژه در شبکه‌های اجتماعی و پایگاه‌های خبری، پیش‌بینی شود.

https://www.mjourcom.ir/article_244259_98d0bbb394d929d306813bac683ac517.pdf

انتشارات روزنامه نگاری معاصر فصلنامه علوم خبری 2382-9788 14 4 2025 12 22 The Relationship between Types of Capital and the Quality of Life of Pensioners of the Social Security Organization in Tehran (with an Emphasis on Social Security for Journalists) رابطه انواع سرمایه با کیفیت زندگی مستمری بگیران سازمان تامین اجتماعی شهر تهران( با تاکید بر تامین اجتماعی خبرنگاران) 40 65 227881 10.22034/lrsi.2025.527573.1381 FA یوسف طوقانی دانشجوی دکتری رشته جامعه شناسی، واحد تهران غرب ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رایانامه: tamin2020@yahoo.com 0009-0006-8007-6735 طهمورث شیری دانشیار گروه جامعه شناسی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.(نویسنده مسئول) رایانامه: shiri.tahmures@gmail.com 0000-0003-0810-8043 مهدی مختارپور استادیار گروه جامعه شناسی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رایانامه: mehdi.mokhtarpour@gmail.com 0009-0005-4880-1020 Journal Article 2025 06 02 Objective: Quality of life, as a key indicator in the development of societies, is influenced by various factors, including economic, social, and cultural capital. Given the increasing number of pensioners in Iran and the role of the Social Security Organization in supporting this group, it is essential to examine the relationship between different types of capital and their quality of life. The aim of this research is to conduct a sociological analysis of the relationship between types of capital and the quality of life of pensioners of the Social Security Organization in Tehran with an emphasis on social security for journalists. Methods: The research method is descriptive-correlational, and the statistical population consists of all pensioners covered by the organization in the years 2024-2025. Data were collected using both standard and researcherdesigned questionnaires. Data analysis was performed using statistical software and structural equation modeling. The sample size was 155, selected using random sampling. To measure the components (subscales) of social capital, t-tests for a single sample were used for the studied variables. Results: Regarding economic capital, the distribution showed that 3.5% of respondents were categorized as poor and below the poverty line, 76% were at an average level, 18% were considered middle class, and 2.5% were categorized as affluent (wealthy). The highest frequency in terms of economic status was found in the middle and average class group. Additionally, the results of the structural equation modeling showed that social capital had the most significant impact on quality of life with a beta coefficient of 0.546, while economic and cultural capital had significant impacts with coefficients of 0.381 and 0.297, respectively Conclusions: The results indicate that all indicators were generally rated as average to desirable. The findings reveal that the cultural capital and its subscales are rated as being at an average to above-average and desirable level. هدف: کیفیت زندگی به عنوان شاخصی کلیدی در توسعه جوامع، تحت تأثیر عوامل متعددی از جمله سرمایه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است. با توجه به افزایش جمعیت مستمری بگیران در ایران و نقش سازمان تامین اجتماعی در حمایت از این گروه، بررسی رابطه انواع سرمایه با کیفیت زندگی آنها ضروری است. هدف این پژوهش، تحلیل جامعه شناختی رابطه انواع سرمایه با کیفیت زندگی مستمری بگیران سازمان تامین اجتماعی شهر تهران با تاکید بر تامین اجتماعی خبرنگاران است. روش: روش تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی و جامعه آماری شامل کلیه مستمری بگیران تحت پوشش این سازمان در سالهای 1404-1403است. داده ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد و محقق ساخته گردآوری شدند. تحلیل داده ها با نرم افزارهای آماری و مدلسازی معادلات ساختاری انجام گرفت. جامعه آماری مستمری گیران سازمان تامین اجتماعی هستند که تعداد 155 نمونه با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. برای سنجش مؤلفه‌ها (زیرمقیاس های) سرمایه‌ی اجتماعی متغیرهای مورد مطالعه، از آزمون t یک نمونه‌ای استفاده شد. لذا همه سنجه ها تقریبا متوسط و مطلوب ارزیابی می‌شود. یافته ها: در خصوص وضعیت سرمایه اقتصادی با تقسیم بندی صورت گرفته در این متغیر ،3/5 درصد پاسخگویان در گروه فقیر و زیر خط فقر ،76درصد در حد متوسط ، 18درصد جزو قشر متوسط و معمولی جامعه و 2/5 درصد نیز از لحاظ اقتصادی جزو قشر مرفه (پولدار) جامعه بودند. بیشترین فراوانی از لحاظ وضعیت اقتصادی، مربوط به گروه متوسط و معمولی می باشد. همچنین نتایج معادلات ساختاری نشان داد سرمایه اجتماعی با ضریب بتای 0/546 بیشترین تأثیر را بر کیفیت زندگی دارد، در حالی که سرمایه اقتصادی و فرهنگی نیز به ترتیب با ضرایب 0/381 و 0/297 تأثیر معناداری نشان دادند. نتیجه گیری: نتایج نشان دهنده این است که وضعیت سرمایه فرهنگی و زیر مقیاس های آن در وضعیت متوسط به بالا و مطلوب قرار دارند. و در معادلات ساختاری یافته ها بیانگر اهمیت تقویت سرمایه ها به ویژه سرمایه اجتماعی در بهبود کیفیت زندگی خبرنگاران است

https://www.mjourcom.ir/article_227881_6b90cde28ca4e3c1ca9e7cac78de331b.pdf

انتشارات روزنامه نگاری معاصر فصلنامه علوم خبری 2382-9788 14 4 2025 12 22 Communicative Approaches in the Application of Performing Arts for Health Education: A Qualitative Study رویکردهای ارتباطی در به‌کارگیری هنرهای نمایشی برای آموزش سلامت: یک مطالعه کیفی 169 190 240489 10.22034/lrsi.2026.563836.1485 FA رایحه رمضانی دانشجوی دکتری مدیریت رسانه، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه‌طباطبائی، تهران. ایران. (نویسنده مسئول)، رایانامه: rayehe.ramezani@atu.ac.ir 0009-0001-4422-2604 علی اصغر کیا استاد، گروه روزنامه‌نگاری، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه‌طباطبائی، تهران. ایران. رایانامه: keya@atu.ac.ir 0000-0002-7162-0771 Journal Article 2025 12 03 Objective: This study aims to explore the characteristics and functions of educational theater in conveying health and hygiene messages, as perceived by professors and experts in the fields of communication and theater. Method: A qualitative research design was employed, utilizing thematic analysis as the analytical technique. Semi-structured interviews were conducted with 12 experts specializing in health communication and educational theater to address the research questions. Results: The findings reveal that for health messages delivered through theatrical media to be effective, they must be “aligned with the audience’s interests,” “clear, simple, and comprehensible,” and capable of “conveying a sense of self-efficacy to the audience.” Conclusions: The majority of respondents identified theater as an appropriate medium for health education and promotion. Although this potential has not been adequately recognized or utilized in Iran thus far, numerous capacities remain to be developed in this area. The experts participating in this study acknowledged that for educational theater to be active, democratized, and interactive, it must first undergo a transformation in its communication model. In practice, this involves dissolving the artificial boundary between performers and spectators, thereby transforming all participants into "spect-actors." By democratizing the stage, theater can foster a culture of dialogue both horizontally among individuals and vertically between the public and authorities. This form of theater should enable the actor to first cultivate internal dialogue and subsequently engage in dialogue with others. In this context, educational theater provides a platform for children, adolescents, and young adults to acquire fundamental life skills and expand their knowledge through role-playing or interaction with performers. The experts further acknowledged that educational theater creates a space in which abilities are actualized and nurtured; latent potential becomes manifest. Individuals are afforded the opportunity to explore, discover, and understand themselves, thereby acquiring new dimensions of identity. Within this framework, the learner becomes the central subject of the educational process, and emancipatory education is grounded in reciprocal, dialogue-centered relationships. This represents an educational paradigm that prioritizes participation and empathy over control and competition. The researchers also identified "edutainment" as a significant domain within health communication. Educational theater can be regarded as one of the most effective approaches to learning through entertainment and can be strategically employed in educational interventions. The use of theater in public spaces can substantially enhance public engagement. Education through entertainment, when tailored to the specific needs of diverse groups—including rural and urban populations, housewives, and others—can effectively support the objectives of health communication. Additionally, the concept of theater therapy was emphasized by the experts. Drama therapy involves a set of techniques that, through theatrical improvisation, cultivate and expand latent or suppressed talents and capacities related to mental life and emotional imagination. In therapeutic theater, not only are lived realities represented, but phenomena that have never occurred—or may never be possible—are also explored. Theater therapy can serve as an innovative tool for health and wellness education. Ultimately, health education plays a pivotal role in fostering community participation in health promotion, achieved through the dissemination of existing knowledge regarding health and illness. Nevertheless, health education initiatives that adopt a top-down pedagogical model and rely on a purely biomedical understanding of health have often failed to genuinely encourage social engagement. In contrast, participatory approaches enhance individuals’ self-reliance and autonomy and are increasingly employed in contemporary health education and communication strategies to promote public health. هدف: هدف این پژوهش، شناخت ویژگی‌های تئاتر آموزشی و کارکردهای آن جهت آموزش پیام‌های بهداشتی و سلامت از منظر استادان و صاحب‌نظران حوزه ارتباطات و تئاتر است. روش پژوهش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با تکنیک تحلیل مضمون انجام شده است. همچنین جهت رسیدن به پاسخ پرسش‌های پژوهش با 12 نفر از متخصصان و صاحب‌نظران عرصۀ ارتباطات سلامت و تئاتر آموزشی مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شده است. یافته‌ها: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که اگر در نظر داریم تا پیام‌های بهداشتی و سلامت از طریق رسانه تئاتر اثرگذار باشد باید «متناسب با سلیقۀ مخاطبان باشد»، «صریح، ساده و قابل فهم باشد» و «خودکارآمدی را به مخاطب انتقال دهد». نتایج: نتایج این پژوهش نشان می دهد که یکی از حوزه‌های مهم ارتباطات سلامت، «آموزش از طریق سرگرمی» است. تئاتر آموزشی می‌تواند به عنوان یکی از مهمترین و کارآمدترین روش‌های آموزش از طریق سرگرمی مورد توجه قرار گیرد و به استفاده و مورد کاربرد کارهای آموزشی قرار گیرد. استفاده از این نوع تئاتر در مکان‌های عمومی برای جلب توجه مردم بسیار می‌تواند موثر واقع شود. آموزش از طریق سرگرمی در هر برهه و قشری متناسب با آن قشر تعریف می‌شود ولی تئاتر آموزشی می‌تواند بسیار منطبق با اصول آموزش از طریق سرگرمی و پیاده کردن اهداف ارتباطی سلامت در جامعۀ روستایی، شهری یا بین زنان خانه‌دار و یا گروه‌های دیگر باشد.

https://www.mjourcom.ir/article_240489_3bd74f35fba5f9ada55d0ad44fb242aa.pdf

انتشارات روزنامه نگاری معاصر فصلنامه علوم خبری 2382-9788 14 4 2025 12 22 Developing and Validating an Adversarial Cognitive Warfare Model Against the Islamic Revolution: A Structural Equation Modeling Approach تدوین و اعتباربخشی مدل جنگ شناختی دشمن در مواجهه با انقلاب اسلامی بر اساس مدل‌سازی معادله ساختاری 230 252 241925 10.22034/lrsi.2025.523835.1366 FA احسان مصطفی پور استادیار گروه فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه علوم اسلامی شهید محلاتی، قم، ایران. (نویسنده مسئول)، رایانامه: ema14251425@gmail.com 0009-0003-8294-5584 عزیز غضنفری استادیار علوم سیاسی، دانشگاه امام حسین، تهران، ایران. رایانامه: ghazanfariaziz2025@chmail.ir 0009-0003-0880-7933 Journal Article 2025 05 15 Objective: This study seeks to address existing gaps in the literature through a rigorous methodological framework. The core research questions are: What are the components and variables constituting the cognitive warfare model employed against the Islamic Revolution? And what constitutes the most effective strategic response by the Revolution to counter such warfare? Method: A mixed-method approach was adopted. The SEM component of the study drew upon three data sources: a systematic literature review, semi-structured elite interviews, and document analysis of both domestic and international sources. Thematic propositions derived from these sources were coded and subsequently validated using exploratory and confirmatory factor analysis (EFA and CFA). The validated model was then subjected to analysis using cross-impact and balanced impact matrix methodologies within the Scenario Wizard software to formulate optimal strategic responses. Results: The validated model identified four principal components and 21 significant variables constituting the structure of adversarial cognitive warfare. The model demonstrated strong internal consistency (Cronbach’s alpha = 0.79) and satisfactory statistical fit indices (KMO = 0.701; RMSEA = 0.03). Furthermore, three robust and highly compatible strategic responses were derived: (1) the institutionalization of strategic management, emphasizing structured monitoring and crisis control of revolutionary functions; (2) media self-legitimation, focused on communicating achievements and values to garner public and elite trust, aligned with the concept of "explanatory jihad"; and (3) ideological revitalization, aimed at reviving revolutionary values and behaviors through community mobilization, cognitive training, and public advocacy. Conclusion: This research presents a multidimensional, empirically validated model for understanding the structure and dynamics of cognitive warfare against the Islamic Revolution. By integrating structural equation modeling with strategic scenario analysis, the study bridges theoretical and practical perspectives. Its findings equip policymakers and scholars with actionable insights for safeguarding national identity, enhancing cognitive resilience, and securing the future of the Islamic Revolution against evolving psychological and technological threats. هدف: تحقیق حاضر تلاشی است تا با یک نوآوری روش شناسی یک مدل اعتباربخشی شده از جنگ شناختی دشمن علیه انقلاب اسلامی ارائه دهد و مطلوب ترین راهبرد مقابله را پیشنهاد دهد. روش: برای حصول این منظور از تلفیق مدل‌سازی معادله ساختاری و تحلیل ساختاری در ماتریس اثرات متوازن استفاده شد. یافته ها: بر اساس یافته های این پژوهش، مدل اعتبارسنجی‌شده چهار مؤلفه اصلی و ۲۱ متغیر معنادار را شناسایی کرد که ساختار جنگ شناختی رقیب را تشکیل می‌دهند. این مدل از سازگاری درونی قوی (آلفای کرونباخ = ۰.۷۹) و شاخص‌های برازش آماری رضایت‌بخش (KMO = ۰.۷۰۱؛ RMSEA = ۰.۰۳) برخوردار بود. علاوه بر این، سه راهبرد پاسخ قوی و بسیار هم‌ساز استخراج شد: (۱) نهادینه‌سازی مدیریت راهبردی، با تأکید بر پایش ساختاریافته و کنترل بحران کارکردهای انقلابی؛ (۲) مشروعیت‌سازی رسانه‌ای خود، متمرکز بر ارتباط دستاوردها و ارزش‌ها برای جلب اعتماد عمومی و نخبگانی، همسو با مفهوم «جهاد تبیین»؛ و (۳) احیای ایدئولوژیک، با هدف باززنده‌سازی ارزش‌ها و رفتارهای انقلابی از طریق بسیج اجتماعی، آموزش شناختی و مطالبه‌گری عمومی. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که بر اساس ارزش ایگن چهار عامل (محور) معتبر در جنگ شناختی دشمن علیه انقلاب وجود دارند که شامل تخریب کارکردهای حیاتی انقلاب، همزیستی شناختی و دست‌کاری ذهنی، استفاده معتبر از رسانه، و هم‌زمان‌سازی ابزارهای قدرت است که درمجموع 21 متغیر گوناگون را در ذیل خود جای داده اند. همچنین، نتایج حاصل از تحلیل ساختاری نشان داد که مطلوب ترین راهبرد تقابلی انقلاب برای مواجه با جنگ شناختی شامل سه محور، نظام‌مندسازی مدیریت راهبردی انقلاب با متغیر کلیدی "پایش نظام مند کارکردهای حیاتی انقلاب و کنترل بحران‌ها"، خود-اعتباربخشی رسانه ای با متغیر کلیدی " تبیین پیشرفت‌ها، خدمات و کارکردهای انقلاب و اقناع موجودیت‌های همسو" و احیاء عقیدتی با متغیر کلیدی " رجوع به روحیه، فرهنگ، سیاست ورزی و کنشگری انقلابی" است.

https://www.mjourcom.ir/article_241925_3b907096bdb22e524989d42241080fd5.pdf

انتشارات روزنامه نگاری معاصر فصلنامه علوم خبری 2382-9788 14 4 2025 12 22 The Admissibility of Electronic Messages in Family Law Disputes: Balancing Evidentiary Rules with Privacy Considerations قابلیت استناد پیام‌های الکترونیکی در دعاوی خانواده با تأکید بر ملاحظات حریم خصوصی 232 252 240650 10.22034/lrsi.2025.540470.1416 FA زهرا حلیمی کارشناسی ارشد، گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. رایانامه: z.halimi@modares.ac.ir 0009-0004-1359-3033 نفیسه سادات شریعتی نویسنده مسئول، استادیار، گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. رایانامه: n.shariati@modares.ac.ir 0009-0004-6959-625X Journal Article 2025 08 11 Objective: Messaging platforms such as WhatsApp, Instagram, and Telegram have increasingly become instrumental in initiating, developing, and substantiating claims in family law disputes. In matters pertaining to divorce, child custody, or spousal and child support, parties frequently rely on messages, images, or voice recordings exchanged through these platforms. Despite this growing reliance, the Iranian legal system lacks a coherent legal framework governing the admissibility and probative value of such electronic evidence. While general statutory provisions address issues such as surveillance, unauthorized access, and data disclosure, the legal status of electronic evidence in the context of family law remains ambiguous—particularly with respect to the legitimacy of its acquisition, attribution to specific individuals, and compatibility with privacy rights. Accordingly, the central research question of this study is: What is the legal status of messages exchanged via messaging platforms in proving claims within Iranian family law? Methods: This study adopts an analytical and comparative legal methodology to evaluate the evidentiary function of communications on social media platforms in Iranian family law. It also proposes legislative reforms aimed at enhancing legal clarity, consistency, and the protection of individual rights. Results: Under the Electronic Commerce Act of the Islamic Republic of Iran, courts may not reject electronic documents solely on the basis of their form or format. Messages exchanged via online platforms fall within the definition of "data messages" and may therefore be submitted as evidence in judicial proceedings. Conclusions: An examination of relevant legal provisions and technical safeguards—such as one-time passwords (OTPs), login notifications, and unique identifiers—demonstrates that such communications satisfy the criteria for reliable data messages. Furthermore, lawful access to these communications does not necessarily violate privacy rights, recognizing that electronic correspondence inherently entails a certain degree of privacy compromise. هدف: در سال‌های اخیر، پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی مانند واتساپ، اینستاگرام و تلگرام به ابزارهایی مؤثر در شکل‌گیری، تشدید و اثبات دعاوی خانوادگی تبدیل شده‌اند. در پرونده‌هایی نظیر طلاق، حضانت یا نفقه، طرفین به پیام‌ها، تصاویر یا مکالمات این فضاها استناد می‌کنند. با وجود این، نظام حقوقی ایران فاقد چارچوبی شفاف درباره ارزش اثباتی این ادله است. هرچند قوانینی همچون آیین دادرسی کیفری و جرایم رایانه‌ای به موضوعاتی چون شنود، دسترسی غیرمجاز و افشای اطلاعات پرداخته‌اند، اما جایگاه این ادله در دعاوی خانوادگی، به‌ویژه از منظر مشروعیت تحصیل، قابلیت انتساب و تعارض با حریم خصوصی، همچنان محل ابهام است. بنابراین پرسش اصلی پژوهش پیش رو آن است که پیام‌های ردوبدل‌شده در پیام‌رسان‌ها چه جایگاهی در اثبات دعاوی خانوادگی دارند؟ روش: این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه‌ای و اسنادی، به بررسی نظریات و مقررات موجود می‌پردازد. منابع شامل کتب تخصصی، مقالات علمی، قوانین داخلی و بین‌المللی و دیدگاه‌های حقوقدانان است. یافته‌ها: یافته های پژوهش نشان می‌دهد که پیام‌های مبادله‌شده در پیام‌رسان‌ها از نوع «داده‌پیام مطمئن» هستند و مطابق قانون تجارت الکترونیک، دادگاه‌ها نمی‌توانند صرفاً به دلیل شکل یا قالب الکترونیکی، آن‌ها را رد کنند. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاکی از ان است که با توجه به معیارهایی همچون رمز یک‌بارمصرف، هشدارهای ورود و شناسه یکتای پیام، این ادله واجد شرایط داده‌پیام مطمئن بوده و باید در دادرسی پذیرفته شوند. اقتضای عدالت در دادرسی نیز ایجاب می‌کند که در عصر دیجیتال، چنین مستنداتی به‌عنوان دلیل معتبر به رسمیت شناخته شوند.

https://www.mjourcom.ir/article_240650_0836cd30df8e8f76a7dd3124c0ee4550.pdf

انتشارات روزنامه نگاری معاصر فصلنامه علوم خبری 2382-9788 14 4 2025 12 22 Investigating the Feasibility of Enforcing Article 6 of the Child Protection Law in the Islamic Republic of Iran National Media امکان سنجی اجرای ماده 6 قانون حمایت از کودکان در رسانه ملی 253 283 240649 10.22034/lrsi.2025.540863.1417 FA حمید یمین کاشانی کارشناسی ارشد، حقوق‌کیفری اطفال و نوجوانان، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)، رایانامه: h_yamin@atu.ac.ir محمدرضا رهبرپور استادیار، گروه حقوق‌کیفری و جرم‌شناسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. رایانامه: rahbarpour@atu.ac.ir Journal Article 2025 08 12 Objective: The primary objective of this study is to identify the challenges confronting the national media in enforcing the law on the protection of children and adolescents. Method: This research employs a descriptive-analytical method. Data were collected through both library research and field studies. For the field component, data were gathered using observation, questionnaires, and interviews. To this end, 20 senior officials from the national media, the secretary of the National Authority for Child Rights, and officials from the State Welfare Organization were selected through purposive sampling. Data collection continued until the point of information saturation was reached. Results: The findings indicate that the aforementioned organization faces significant challenges, particularly in the areas of prioritizing law enforcement, budget allocation, managing multiple responsibilities, facilitating inter-organizational coordination, and monitoring the implementation of these duties. The establishment of a supra-organizational body—such as the National Authority for Child Rights, as stipulated in Article 6 of the aforementioned law—is deemed essential for overseeing the execution of these responsibilities and ensuring inter-organizational coordination. Conclusions: This organization is identified as one of the most critical institutions, given its educational mandate as outlined in Part "H" of Article 6 of the Protection Law. The field assessment revealed notable challenges in the implementation of this article. These challenges have impeded the full realization of the protection process for at-risk children and adolescents, as well as for victims of abuse or exploitation. هدف: هدف اصلی از این پژوهش، مشخص‌کردن چالش‌های قانون حمایت از کودکان و نوجوانان از سوی رسانه ملی است. روش: روش این پژوهش توصیفی و تحلیلی است که داده‌های آن با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و میدانی جمع‌آوری شده است. در بخش میدانی با ابزار مشاهده، پرسش‌نامه و مصاحبه گردآوری شده است. به این منظور، تعداد 20 نفر از مسئولان ارشد رسانه ملی، دبیرمرجع ملی حقوق کودک و مسئولان سازمان بهزیستی با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده است. داده‌ها به میزانی جمع‌آوری شد تا اشباع اطلاعاتی حاصل شود. یافته‌ها: یافته‌ها بیانگر آن است که سازمان‌ مذکور در زمینه عدم اولویت داشتن اجرای قانون، بودجه، تعدد وظایف، هماهنگی بین سازمانی و نظارت بر اجرای این وظایف دچار چالش‌های جدی هست. وجود یک بخش فراسازمانی مانند مرجع ملی حقوق کودک در ماده ۶ قانون مذکور، به جهت نظارت بر اجرای این وظایف و انجام هماهنگی‌های بین‌سازمانی ضروری می‌باشد. نتیجه‌گیری: این سازمان، یکی از مهم‌ترین سازمان‌‌هایی است که طبق قسمت «ح» ماده ۶ قانون حمایت رویکرد آموزشی داشته و رسالت قانونی آن، اطلاع‌رسانی در مورد حقوق اطفال و نوجوانان بیان شده است. در ارزیابی میدانی انجام مشخص گردید در شیوه اجرای ماده مذکور، چالش‌هایی وجود دارد. وجود چالش‌ها منجر شده فرایند حمایت از کودکان و نوجوانان درمعرض خطر و بزه‌دیده بصورت کامل صورت نگیرد.

https://www.mjourcom.ir/article_240649_bf85114d43669bd359fe03543ea0bc20.pdf

انتشارات روزنامه نگاری معاصر فصلنامه علوم خبری 2382-9788 14 4 2025 12 22 An Analysis of the Responsibility and Obligations of the State of Nationality with Respect to Satellite Companies: Perspectives from International Law واکاوی مسئولیت و تعهدات کشورهای متبوع شرکت های ماهواره ای با رویکرد های حقوق بین الملل 253 283 241355 10.22034/lrsi.2026.538163.1407 FA علیقلی گنجی دانشجوی دکتری تخصصی حقوق بین الملل عمومی، دانشکده علوم انسانی و هنر، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. رایانه: aligholi.ganji@gmail.com 0009-0001-7799-9583 پیمان بلوری استادیار؛گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی و هنر، زنجان،دانشگاه آزاد اسلامی،زنجان، ایران. (نویسنده مسئول)، رایانامه: boloori.pe@iau.ac.ir علی صابرنژاد علویان استادیار؛گروه حقوق عمومی،موسسه آموزش عالی غزالی، قزوین، ایران، و عضو هیات علمی مدعو، گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی و هنر، زنجان، ایران. رایانامه: saberi@ghazali.ac.ir Journal Article 2025 08 31 Objective: The exponential expansion of private satellite operations has fundamentally reshaped the normative architecture of international space law, raising complex questions concerning the scope, structure, and intensity of State responsibility. Within this evolving landscape, launching States occupy a pivotal juridical position, as they remain the primary subjects of international responsibility for national space activities conducted by both governmental and non-governmental entities. Pursuant to Article VI of the Outer Space Treaty regime, States bear international responsibility for activities carried out in outer space under their jurisdiction, regardless of whether such activities are undertaken by public authorities or private corporations. This doctrinal construct establishes a dual-layered model of accountability: externally, States are internationally responsible vis-à-vis the international community; internally, they are obligated to establish robust domestic regulatory frameworks ensuring the authorization, licensing, and continuous supervision of private satellite operators. Method: This study employs a doctrinal analysis of relevant treaties and general principles of international law governing State responsibility. It examines domestic regulatory frameworks and State practices in supervising private satellite operators. Furthermore, it provides a normative evaluation of due diligence standards with respect to space sustainability and transnational risk management responsibility. Results: Launching States play a central role in maintaining legal stability and space security. State responsibility extends beyond treaty obligations to encompass general international law and due diligence standards. Private satellite operations create tensions between national regulatory autonomy and collective international interests. Conclusions: Launching State responsibility remains a cornerstone of international space governance. Existing frameworks require interpretive refinement to address the challenges posed by privatization and to ensure long-term space sustainability. A recalibrated understanding of responsibility is necessary to balance national oversight with the collective interest of the international community. هدف: گسترش تصاعدی عملیات ماهواره‌های خصوصی، ساختار هنجاری حقوق بین‌الملل فضا را به‌طور بنیادین دگرگون ساخته و پرسش‌های پیچیده‌ای را در مورد محدوده، ساختار و شدت مسئولیت دولت‌ها مطرح کرده است. در این چشم‌انداز در حال تحول، دولت‌های راه‌انداز (پرتاب‌کننده) جایگاه حقوقی محوری را اشغال می‌کنند، زیرا آن‌ها همچنان موضوعات اولیه مسئولیت بین‌المللی برای فعالیت‌های فضایی ملی هستند که توسط نهادهای دولتی و غیردولتی انجام می‌شود. مطابق با ماده ششم رژیم معاهده فضای ماورای جو، دولت‌ها در قبال فعالیت‌هایی در فضای ماورای جو که تحت حوزه قضایی آن‌ها انجام می‌شود، خواه این فعالیت‌ها توسط مقامات عمومی یا شرکت‌های خصوصی صورت گیرد، مسئولیت بین‌المللی دارند. این ساختار دکترینال، یک مدل دو سطحی از پاسخگویی را ایجاد می‌کند: در سطح خارجی، دولت‌ها در برابر جامعه بین‌المللی مسئول هستند و در سطح داخلی، آن‌ها موظف به ایجاد چارچوب‌های نظارتی داخلی مستحکمی هستند که تضمین‌کننده مجوزدهی، صدور پروانه و نظارت مستمر بر اپراتورهای ماهواره‌ای خصوصی باشد. روش‌ها: روش این تحقیق توصیفی و کتابخانه ای و تحلیل دکترینال معاهدات و اصول کلی حقوق بین‌الملل حاکم بر مسئولیت دولت‌ها است، که اسناد مربوط به چارچوب‌های نظارتی داخلی و رویه دولت‌ها در نظارت بر اپراتورهای ماهواره‌ای خصوصی و همچنین هنجاری استانداردهای مراقبت مقتضانه (دقت لازم) برای پایداری و مسئولیت مدیریت ریسک فراملی مورد بررسی و تحلیل و ارزیابی قرار گرفته اند. یافته ها: یافته های این تحقیق نشان می دهد که دولت‌های راه‌انداز نقش محوری در حفظ ثبات حقوقی و امنیت فضایی ایفا می‌کنند. مسئولیت دولت‌ها فراتر از تعهدات معاهده‌ای است و حقوق بین‌الملل عمومی و استانداردهای مراقبت مقتضانه را نیز شامل می‌شود. عملیات ماهواره‌ای خصوصی تنش‌هایی را بین خودمختاری نظارتی ملی و منافع جمعی بین‌المللی ایجاد می‌کند. نتیجه‌گیری: نتایج این تحقیق نشان می دهد که مسئولیت دولت راه‌انداز، سنگ بنای حاکمیت بین‌المللی فضا است. چارچوب‌های موجود برای رسیدگی به خصوصی‌سازی و تضمین پایداری فضا به تفسیری ظریف‌تر و اصلاح‌شده نیاز دارند. درک و بازتعریف‌شده‌ای از مسئولیت لازم است تا توازنی بین نظارت ملی و منفعت جمعی جامعه بین‌المللی برقرار شود.

https://www.mjourcom.ir/article_241355_c3b9c0fce8d9577de576e68ad065f4ff.pdf

انتشارات روزنامه نگاری معاصر فصلنامه علوم خبری 2382-9788 14 4 2025 12 22 An Analysis of the Revolutionary Principles from the Perspective of the Supreme Leader of Iran in the Context of Globalization تبیین مولفه های انقلابی گری از منظر مقام معظم رهبری با تاکید بر جهانی شدن 284 294 220547 10.22034/lrsi.2025.503095.1313 FA جعفر حسین پور 1. دانشیار، گروه علوم ارتباطات، دانشگاه علوم انتظامی امین و دانشگاه بین المللی سوره، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)، رایانامه:j.sadat95@gmail.com 0000-0002-8046-0466 Journal Article 2025 01 29 Objective: This article examines the concept of being revolutionary and revolutionary spirit from the perspective of the Supreme Leader (from conceptualization to measurability) and considers the identification of revolutionary indicators and their knowledge as essential for understanding the identity opportunities and challenges influenced by the process of globalization and how to confront them. The main question of this research is to identify the components and elements of revolutionary spirit in the Iranian Islamic society. Method: This research employs a mixed-methods approach with an exploratory design. The statistical population includes experts from the academic community, as well as faculty and staff from educational fields. To collect data, a researcher-made interview and questionnaire were utilized, and descriptive and inferential statistics were used for data analysis. Results: The results of this research indicate that an analysis of 35 speeches by the Supreme Leader revealed 23 themes related to revolutionary spirit. The main components of revolutionary spirit from the perspective of the Supreme Leader include: safeguarding the Islamic Revolution, moving towards spirituality, advocating for Islam, identity formation and enhancement, and learning from the Imam and his teachings. Conclusion: Based on the research findings and utilizing the derived model, it can be concluded that efforts should be made to strengthen the revolutionary spirit and maintain it among the youth, internalizing authentic revolutionary, religious, and Islamic values through cultural development, reforming the process of transferring values and norms to the new generation, and introducing spiritual and moral role models and icons. هدف: این مقاله به بررسی انقلابی بودن و انقلابی گری از منظر مقام معظم رهبری (مفهوم سازی تا سنجش پذیری) می پردازد و جهت شناخت فرصتها و چالشهای هویتی متأثر از فرآیند جهانی شدن و نحوه مواجهه با آنها شناخت شاخص های انقلابی گری و دانستنیهای آن را یکی از ضروریات می داند. مهمترین سوال این پژوهش شناخت اجزا و مولفه های انقلابی گریدر جامعه اسلامی ایرانی می باشد. روش: این تحقیق از رویکرد آمیخته با طرح اکتشافی بهره گرفته است. جامعه آماری شامل خبرگان جامعۀ علمی و اساتید و کارکنان حوزه های آموزشی بودند.به منظور جمع آوری اطلاعات از ابزار مصاحبه و پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد و برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آمار توصیفی و استنباطی استفاده شده است. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان داد که با بررسی 35سخنرانی مقام معظم رهبری 23 مضمون در رابطه با انقلابی گری به دست آمد که مولفه های اصلی انقلابی گری از منظر مقام معظم رهبری عبارتند از: صیانت از نهضت انقلاب اسلامی، حرکت به سوی معنویت گرایی،اسلام خواهی،هویت سازی و هویت بخشی،درس آموزی از امام و مکتب امام . نتیجه: با توجه به یافته های تحقیق و با استفاده از مدل به دست آمده ،می توان نتیجه گرفت که می بایست به تقویت انقلابی بودن و انقلابی ماندن و بینش دینی جوانان ، درونی کردن ارزشهای اصیل انقلابی، دینی و اسلامی از طریق فرهنگسازی و اصلاح فرآیند انتقال ارزشها و هنجارها به نسل جدید و معرفی الگوها و اسطوره های معنوی و اخلاقی پرداخت.

https://www.mjourcom.ir/article_220547_fdc89edd6cb8eb2b68635e107698a4b8.pdf