رسانه­ها برای بازنمایی دشمن از متون اقناعی سنگین و بسته­ای برای کوبیدن بر طبل نبرد گفتمانی استفاده می­کنند. این نوع متون که از غلظت ایدئولوژیک بالایی برخوردار هستند به طور مستمر از استعاره­هایی بهره می­برند که ترسیم­کننده انگاره های اسطوره­ای مخوفی از دشمن می­باشند؛ ضحاک زمان. این مقاله با بررسی ساختارهای اقناعی، به مطالعه تفاوت­های متون بسته و باز اقدام می­کند تا از این رهگذر شناختی بهتر از راهکارهای اقناعی کسب نماید. دقیقا در همین رابطه است که مقاله به تعریف استعاره به عنوان اصلی­ترین ابزار برای ترسیم انگاره های ذهنی از «دشمن» می­پردازد. و در راستای چنین تعریفی است که استعاره به مثابه عنصر مرکزی اسطوره مورد مطالعه و بررسی عمیق­تری قرار می­گیرد تا در نهایت مقاله قادر به دسته­بندی انگاره­های ترسیم شده از دشمن در نبردهای گفتمانی بر پا شده بوسیله رسانه­­ها در گذشته­های دور و نزدیک گردد.